Znajdujecie się w jednym z ciekawszych miejsc Beskidu Sądeckiego Krynicy, zwanej czasem "Perłą Polskich Uzdrowisk". Początek historii miejscowości datuje się na wiek XVI, kiedy to na terenach tych trwała kolonizacja wołosko-ruska. W II połowie wieku XVIII miały tu miejsce walki konfederatów barskich z wojskami austriackimi. Do 1783 roku Krynica była własnością biskupÓw krakowskich, następnie przeszła w ręce austriackie. Od tego czasu rozpoczyna się "kariera" Krynicy jako uzdrowiska. W 1810 roku na Górze Źródlanej (dzisiejsza Góra Parkowa)założono gustowny park w stylu angielskim. Ponadto, dzięki inicjatywie prof. dr Józefa Dietla, budowano urządzenia sanatoryjne, lecznicze i mineralne. Rozwój ten spotęgowało w wieku XX odkrycie znakomitych szczaw alkalicznych. Nastąpiła poprawa warunków komunikacyjnych, powstawały nowe pensjonaty. Po I Wojnie Światowej wybudowano kolejkę górską na Górę Parkową, łaźnię miejską, halę targową i wodociągi. Po II Wojnie Światowej Krynica przechodziła różne koleje losu. Dopiero po 1990 roku zaczęto systematycznie przywracać jej świetność.
Niedawno na terenie Góry Parkowej wytyczono ścieżkę przyrodniczą, która składa się z 9 przystanków I TABLIC OTWIERAJĄCYCH. Obszar Góry Parkowej jest terenem unikatowym w skali kraju. Zauważył to już w 1926 roku w swej pracy prof. Edward Chodzicki, który szczególnie zainteresował się tym miejscem. Pełni ono rolę terapeutyczną i wypoczynkową. Znajduje się tu wiele źródeł wód mineralnych, sieć ścieżek spacerowych, miejsca wypoczynku a także liczne obiekty gastronomiczne. Góra Parkowa poza walorami estetycznymi posiada też duże walory edukacyjne. Spacerując od przystanku do przystanku podziwiać można wiele gatunków flory i fauny rodzimej i obcego pochodzenia. Na przejście całej trasy ścieżki dydaktycznej trzeba przeznaczyć od 2,5 do 3 godzin. Aby zapoznać się z treścią pojedynczej tablicy informacyjnej potrzeba około 10 minut.

PRZYSTANEK NR 1 - "ZAKĄTEK KRASZEWSKIEGO"

Miejsce to upamiętnia pobyt Józefa Ignacego Kraszewskiego w 1866 roku w Krynicy. Fakt ten stał się dużym wydarzeniem kulturalnym. Według podań właśnie to miejsce upodobał sobie nasz sławny pisarz. Dla wielu listów, felietonów oraz powieści "wielki nieznajomy" - tłem były wspomnienia z dni spędzonych w Krynicy. Dla uczczenia kraszewskiego odsłonięto w 1881 roku pomnik pt. "Kawka Kraszewskiego" - projektu innego polaka wojciecha garsona.
Z ciekawostek przyrodniczych na uwagę zasługują rosnące w sąsiedztwie pomnika magnolia drzewiasta i platan klonolistny. Oba gatunki sprowadzone z zagranicy (naturalizowane) głównie ze względów dekoracyjnych.
Następnie przechodzimy alejką parkową według oznakowania do przystanku nr 2.

Magnolia drzewiasta - (magnolia acuminata).
Jest to interesujący gatunek rośliny ozdobnej przeniesiony do nas ze wschodniej części Stanów Zjednoczonych. gatunek wprowadzony w Polsce głównie ze względów dekoracyjnych,
za sprawą dużych, szerokoeliptycznych, niebiesko-zielonych liści do 25 cm długości.
Kora bruzdowana brązowo-szara. kwiaty rozwijające się dopiero w czerwcu są prawie niewidoczne wśród liści. Owoce zebrane w mieszkach w miarę dojrzewania czerwienieją.

Platan klonolistny - (platan acerifolia).
Jest to potężne drzewo dorastające do wysokości 35 m, o szerokiej rozłożystej koronie. Pień gruby, kora cynamonowoszara, łuszcząca się obficie cienkimi, długimi płatami. Gatunek ten pojawił się w Europie około 1700 roku. Jego pochodzenie jest nieznane, najprawdopodobniej z hodowli. Obecnie pospolite drzewo ozdobne w miastach zachodniej Europy ze względu na swoją malowniczość. W Polsce ze względu na możliwość przemarzania rzadziej stosowane.

PRZYSTANEK NR 2 -"CZAPLI STAW"

Nazwa stawu pochodzi od przebywającej tu często czapli siwej (ardea cinerea). Znajduje się tutaj ponadto stanowisko czynnej ochrony płazów prowadzone w ramach odtwarzania stanowisk lęgowych płazów na górze parkowej. Jest to miejsce rozrodu żaby trawnej (rana temporaria) i ropuchy szarej (bufo bufo). Czynna ochrona tych gatunków polega na stwarzaniu jak najlepszych warunków do ich rozmnażania i rozwoju. Z przystanku nr 2 idziemy aleją spacerową do przystanku nr 3.

Żaba trawna (rana temporaria).
Jest to płaz zamieszkujący zarówno niziny, jak i góry całej Europy. W Polsce bardzo pospolita. Ciało masywne z dużą głową. Ubarwienie brązowe o różnym odcieniu. Prowadzi zwykle lądowy tryb życia. Do rozrodu potrzebuje jednak środowiska wodnego. Samica składa do 3000 jaj.

Ropucha szara (bufo bufo).
Ciało krępe, tułów szeroki, kończyny dobrze umięśnione. Oczy duże, bocznie osadzone. Skóra gruba, szorstka, wyposażona w gruczoły jadowe i brodawki. Ubarwienie typowo ochronne.
Samica składa od 3500-8000 jaj. Kijanki wychodzą z osłon jajowych bardzo szybko. Dojrzałość
płciową samce osiągają w trzecim roku życia, a samice w czwartym. Dorosłe ropuchy są żarłoczne i drapieżne. Zjadają głównie owady, wije, dżdżownice. Chwytają tylko poruszające się zwierzęta. Ropucha szara jest bardzo pożytecznym gatunkiem, podlega czynnej ochronie.

PRZYSTANEK NR 3 - "ŁABĘDZI STAW"

Bytują tutaj rodzime ptaki wodne, charakterystyczne dla miejsc rekreacji i wypoczynku. są to: kaczka krzyżówka, cyraneczka, kurka wodna, łyska i inne. Wprowadzono ponadto gatunki obcego pochodzenia: łabędź niemy (cygnus olor), gęś egipska (alopochen aegyptiacus), bernikla kanadyjska (branta canadensis), i kazarka (tadorna ferruginea). Są to duże, pięknie ubarwione ptaki wodne, których widok może dostarczyć niezapomnianych wrażeń estetycznych. Chrońmy je wspólnie !!! z przystanku nr 3 przechodzimy do postawionej w 1865 roku figury Matki Bożej, projektu a. Grottgera. Jest to miejsce modlitewnej zadumy i refleksji. Od figury udajemy się w górę, do przystanku nr 4. Czas przejścia: około 15 minut.

"Łabędzi Staw" to szczególne miejsce na trasie ścieżki dydaktycznej na Górze Parkowej. Występujące tutaj rodzime gatunki kaczek są obiektem godnym obserwacji tak dla dzieci, jak i dla osób dorosłych. Szczególnie przepiękne są godowe ubarwienia samców, mieniące się paletą barw, a ich zalotne podchody można podziwiać całymi godzinami.

Łabędź niemy
Jest najliczniejszym z łabędzi. Długość ciała dochodzi do 150 cm, a waga od 8 do 12 kg. Ubarwienie jego jest śnieżnobiałe z pomarańczowym dziobem. Półoswojony na wszystkich terenach parkowych. Zjada głównie rośliny podwodne. Gniazda zakłada na ziemi, do których składa 5-7 jaj w okresie od kwietnia do lipca. Jest jednym z najpiękniejszych ptaków wodnych.

Gęś egipska
Jest to bardzo piękna gęś ubarwiona w duże, białe pasy pokryw nad i podskrzydłowych. Charakterystyczne długie nogi. Długość ciała dochodzi do 70 cm. Gęś ta pochodzi z miejsc lęgowych położonych w Afryce północnej. Żeruje i zakłada gniazda na lądzie.

Bernikla kanadyjska
Jest to duża i piękna gęś (ok. 100 cm wysokości). głowa i szyja czarne, policzki gardło białe. zjada trawy, zioła, rośliny wodne. Lęgi od marca do kwietnia. składa 5-6 dużych jaj. Gniazdo buduje na ziemi. Gatunek godny hodowli i interesujących obserwacji.

Kazarka
Jest to ptak z terenów lęgowych europy południowo-wschodniej. Bardzo ładne, rude upierzenie za głową. Samiec z charakterystyczną czarną opaską. Gnieździ się w norach ziemnych i na drzewach. pokarmem są drobne skorupiaki, dżdżownice, ślimaki. Okres lęgowy od kwietnia do lipca. Składa 8-12 jaj. gatunek bardzo ruchliwy.

Botaniczne rarytasy występujące nad "łabędzim stawem", to choina kanadyjska, dąb czerwony i
najstarsze w Polsce okazy szydlicy japońskiej.

Choina kanadyjska
Drzewo dorastające do 30 m wysokości. igły drobne, długości 15 mm, szerokości i 2mm. szyszki małe, do 2,5 cm długości.Jest to gatunek występujący na wschodnich terenach Ameryki Północnej od zatoki Hudsona po Karolinę Północną. do Europy sprowadzona w 1736 roku. Polecana w naszych warunkach głównie jako gatunek parkowy.

Dąb czerwony
Drzewo dorastające do 25 m wysokości o gęsto ulistnionej koronie. Kora stalowoszara. Liście duże, wrębne, do 25 cm długości, z ostro zakończonymi klapami. Jesienią intensywnie czerwienieją. Uprawiany w Europie od 150 lat. Jest szybkorosnący i mrozoodporny, co powoduje, że wykorzystuje się go do nasadzeń w lasach, w zadrzewieniach oraz parkach miejskich.

Szydlica japońska
W swojej ojczyźnie jest to potężne drzewo dorastające do 50 m wysokości. Igły szydlaste, wygięte, długości 8-15 mm. Szyszki niewielkie, kuliste. W japonii uprawiana w lasach, ale także sadzona wokół świątyń i przy drogach. W Polsce,choć przemarza, była wprowadzona ze względu na bardzo szybki przyrost. Pozostała wyłącznie w parkach o charakterze arboretum.

PRZYSTANEK NR 4 -"Polana michasiowa"

Jest to pięknie położone miejsce znane wszystkim wczasowiczom i turystom. W znajdujących się tutaj dwóch oczkach wodnych w okresie godowym (wczesną wiosną) możemy zaobserwować zaloty miłosne kumaka górskiego, traszki górskiej i karpackiej. W najbliższym otoczeniu oczek wodnych zobaczyć możemy stanowisko jodły kaukaskiej (abies nordmanniana). jest to wspaniałe drzewo, dochodzące nawet do 50 m wysokości, o długich, ciemnozielonych i błyszczących igłach. Szyszki cylindryczne długie na 12-15 cm. Naturalnie występuje w Kaukazie zachodnim na wysokości 800-2000 m.n.p.m. Jest bardziej mrozoodporna niż nasza jodła pospolita przy niedużym wymaganiu glebowym. Posiada bardzo duże znaczenie dla celów kompozycji terenów zielonych.

Obok jodły kaukaskiej na polanie rośnie sosna wejmutka (pinus strobus). Należy do dużej grupy sosen 5-cio igłowych. Jest to drzewo dorastające do 50 m wysokości. Igły ciemne, długie i bardzo wiotkie. Szyszki długości 8-15 cm lekko wygięte ale zwisające. Rośnie wspaniale, dużo szybciej od rodzimej sosny pospolitej. Gatunek sprowadzony z terenów północno-wschodniej ameryki północnej przez angielskiego lorda weymoutha. W Polsce jest już uprawiana od prawie 300 lat.
Jest to najczęściej spotykana u nas sosna obcego pochodzenia. Mrozoodporna i szybko rosnąca. Niestety jest bardzo silnie atakowana przez grzyba o nazwie rdza porzeczkowo-wejmutkowa, co bardzo ogranicza jej wykorzystywanie w gospodarce leśnej.

PRZYSTANEK NR 5 - "CIEMNY LAS"

Na przystanku tym obok lasotwórczych rodzimych gatunków drzew leśnych, występuje stanowisko żywotniaka olbrzymiego (thuja plicata).
Jest to piękne, potężne drzewo dorastające w swojej ojczyźnie do 60 m wysokości. Posiada bardzo charakterystyczny pokrój, wąsko stożkowaty, o wyjątkowej regularności. Kora jest rudoczerwona, łuszczy się ona gładkimi płatami. Gatunek ten występuje w zachodniej części ameryki północnej, od Alaski do Karoliny Północnej. Jest to jedno z najwspanialszych drzew iglastych, jakie może być uprawiane w naszym klimacie. Odznacza się szybkim wzrostem i majestatycznym wyglądem. Po sprowadzeniu do Europy w 1853 roku gatunek ten był uprawiany na wielupowierzchniach doświadczalnych z dobrym rezultatem. Z tego miejsca przechodzimy oznaczoną aleją do kolejnego przystanku na polanie szczytowej góry parkowej. Czas przejścia ok. 20 minut.

PRZYSTANEK NR 6 -"Panorama widokowa"

Podesty schodów to doskonałe miejsce widokowe. Rozpościera się stąd najpiękniejsza panorama na polskie beskidy. Przy dobrej widoczności, zwłaszcza zimą dobrze widać Tatry, Wielką Fatrę, Beskid Sądecki i Beskid Niski. Nieopodal wieży widokowej znajduje się stanowisko sosny wydmowej (pinus contorta), sosny wydmowej w odmianie górskiej oraz limby (pinus cembra).

Sosna wydmowa (pinus contorta)
Jest to drzewo rosnące do 10 m wysokości zwykle o pokroju krzaczastym. Igły długości do 5 cm grube i ciemnozielone. Gatunek bardzo odporny na warunki zewnętrzne. Występuje naturalnie na wybrzeżu oceanu spokojnego od alaski dokalifornii. U nas sosnę wydmową spotkać można w parkach i w zadrzewieniach terenów zielonych i wydmowych. Należy ona do grupy sosen dwuigłowych.

Limba (pinus cembra)
Jest to drzewo dorastające do 25 m wysokości o zwartej koronie. Należydo grupy sosen pięcioigłowych. Igły długie 5-8 cm, sztywne ciemnozielone. Szyszki kuliste lub szerokojajowate 6-7 cm długości. Nasiona pozbawione skrzydełek do 12 mm długości, jadalne (smaczne). Należy do naszych rodzimych sosen. rośnie w Tatrach, w reglu górnym oraz pojedynczo w piętrze kosodrzewiny. Jest to najpiękniejsza z sosen rosnących na "górze parkowej". Dalej wyznaczoną ścieżką udajemy się do przystanku nr 7. Czas przejścia około 5 minut.

PRZYSTANEK NR 7 - "STAW SZCZYTOWY"

Duża młaka po prawej stronie drogi, powstała w wyniku intensywnej eksploatacji borowiny (36 m długości na 10 m szerokości). W chwili obecnej wyjątkowo cenne środowisko lęgowe płazów ze względu na rozmiar i położenie nad poziomem morza, w okresie godowym licznie występują tutaj kumaki górskie, traszki górskie i karpackie, ropucha zielona oraz omawiana wcześniej ropucha szara i żaba trawna.

Ropucha zielona (bufo viridis).
Pokrój ciała ciężki, ropuchowaty. na grzbietowej części ciała występują zielone, charakterystyczne plamy o różnej wielkości i kształcie. Ropucha ta jest gatunkiem wybitnie ciepłolubnym i dlatego rozpoczyna gody bardzo późno (od kwietnia do lipca). Liczba składanych jaj waha się od 5000 do 12000 sztuk. Zarodki opuszczają osłonki jajowe bardzo wcześnie. Kijanka ma barwę czarną. Ze wszystkich naszych ropuch, kijanki te osiągają największą długość od 48-52 mm. Okres rozwoju kijanek trwa tutaj około 60 dni. Ropucha zielona to płaz o wybitnej aktywności nocnej. Dzień spędza w ukryciu. Występuje głównie na łąkach, polach uprawnych i sadach. Jest gatunkiem synantropijnym, co znaczy, że chętnie przebywa w obrębie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych. Na sen zimowy udaje się z końcem września. Zimuje na lądzie. występuje na obszarze całego kraju.

Kumak Górski (Bombina VaRiegata).
Jest to płaz o drobnej i delikatnej budowie, pokrojem zbliżony bardziej do ropuchy niż do żaby. Barwa grzbiEtu jest szaro lub oliwkowobrązowa. Charakterystyczną cechą jest cytrynowożółty kolor plam brzucha tego płaza oraz
występowanie połączeń pomiędzy tymi plamami. Kumak górski jest gatunkiem ciepłolubnym i dlatego też jaja składa w odpowiednio ciepłej wodzie od kwIEtnia do końca lipca. Jaja w małych pakietach przyklejane są do pędów roślin wodnych. Liczba jaj waha się od 1 do 65 sztuk. Kijanki mają 6-7 mm długości i opuszczają osłony jajowe 10-12 dni od chwili ich złożenia. Rozwój kijanki trwa 2-2,5 miesiąca. Kumak górski zjada dużo pokarmu tak roślinnego jak i zwierzęcego. Jest bardzo pospolity w Karpatach bytując w naturalnych małych stawach śródleśnych.

Traszka Górska (Triturus alpestris )
Należy do rzędu płazów ogoniastych. Głowa szeroka, płaska, pysk zaokrąglony. Przewężenie szyjne dobrze
zaznaczone. Ogon bocznie spłaszczony. Ubarwienie grzbietowe zwykle jednolicie czarne, powierzchnia podgardzielowa, szyjna i brzuszna - jasnopomarańczowa. Traszka górska okres godowy rozpoczyna na początku marca. Jaja składa w maju lub w czerwcu w liczbie 100-150 jaj. Larwa po opuszczeniu osłony jajowej ma długość 30-40 mm i jest niezwykle żarłoczna i drapieżna. Pokarmem są dżdżownice, pająki i drobne owady. Jest to płaz górski. W Polsce występowanie ogranicza się do Sudetów i Karpat.

Traszka Karpacka (Triturus montandoni)
Należy do rzędu płazów ogoniastych. Mała i płaska głowa, grzbiet silnie spłaszczony podobnie jak i ogon. Słabe
przewężenie szyjne pomiędzy głową a tułowiem. Barwa grzbietu to różne odcienie brązu. Ważną cechą odróżniającą jest występowanie na grzbiecie szerokiej, jasnej wstęgi o bardzo nieregularnym kształcie. Powierzchnia brzuszna jest zupełnie bezplamista o intensywnej pomarańczowej barwie. Gatunek wcześnie pojawiający się na wiosnę. Gody w końcu marca lub w kwietniu. Jaja składa pojedynczo i każde zawinięte jest do liścia lub pędu. Liczba jaj 100-250 sztuk. Rozwój jaja trwa około 30 dni. Larwy mają jasnożółty kolor, a nieco później brązowy. Metamorfoza odbywa się od połowy lipca do września. Traszki prowadzą dzienno-nocny tryb życia. Pokarmem są dżdżownice, gąsienice, wije, ślimaki i inne. Jest gatunkiem ściśle górskim i występuje tylko w Karpatach. Z przystanku numer 6 idziemy drogą leśną do altany "Janina" gdzie skręcamy w prawo w dół stoku i dochodzimy do przystanku numer 8.

PRZYSTANEK NR 8 - "ŹRÓDEŁKO MIŁOŚCI"

Krynica znana jest z bogatych złóż wód mineralnych. Genetycznie są to wody infiltracyjne, wnikające w głąb podłoża, które na swojej drodze krążenia zostały nasycone dwutlenkiem węgla. W warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury woda wypłukuje z otaczających skał pierwiastki takie jak wapń, magnez, sód, potas i inne.
Źródełko, przy którym stoimy, to słaba szczawa wodorowęglanowa - magnezowo-sodowo-wapniowo-żelazista. Zalecana w chorobach układu krążenia, pokarmowego oraz w zaburzeniach centralnego układu nerwowego. Legenda głosi, że kto napije się wody z tego źródełka, w najbliższym czasie będzie miał duże powodzenie w miłości. Od przystanku nr 7 wracamy tą samą ścieżką do altanki "Janina", a następnie oznaczoną ścieżką
w kierunku altanki "Wanda". Stąd kierujemy się do przystanku nr 9. Czas przejścia około 20 minut.

PRZYSTANEK NR 9 - "STARY KAMIENIOŁOM"

Istniejący w tym miejscu, aktualnie nieeksploatowany kamieniołom, stanowi swoistą dokumentację
geologiczną tego regionu. Miejsce to pozostawiono w pełni dla działania naprawczych sił przyrody gdzie możemy zaobserwować tzw. Naturalną sukcesję (samosiejki) gatunków lekkonasiennych pionierskich, takich jak brzoza, sosna, wierzba.

Sosna pospolita (pinus silvestris).
Okazałe drzewo iglaste dorastające nawet do 30 m wysokości. Igły sztywne, zielone, o długości do 7 cm. Kora szara, a w górnej części pnia pomarańczowa, łuszcząca się płatkami. Szyszki jajowate, zielone, do 7,5 cm długości. Rośnie w całej Europie i Azji. Występuje na podłożu piaszczystym lub kamiennym. Jest to kolejny gatunek pionierski. Wchodzi w skład gatunkowy większości lasów w Polsce.

Brzoza brodawkowata (betula pendula).
Drzewo rodzime dorastające do 20 m wysokości o liściach trójkątnych lub jajowatych błyszczących do 6 cm długości, o brzegach grubo piłkowanych. Pędy cienkie zwisające. Kora spękana biała, z wiekiem ciemnieje nadając drzewu swoisty urok. Pochodzenie Europa, północna Azja. Występuje zwykle na lekkich, piaszczystych glebach, ale właściwie może wyrastać wszędzie, nawet w najbardziej niekorzystnych warunkach glebowych. Stąd nazwa gatunek pionierski.

PRZYSTANEK NR 10 -"NAD PIJALNIĄ JANA"

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na potężnE okazy jedlicy oraz rodzimych gatunków lasotwórczych takich jak jodła, świerk, buk.

Jodła pospolita (Abies alba)
Duże drzewo dorastające do 40m wysokości. Podstawowy gatunek lasów górskich. Szyszki duże stojące pionowe, rozsypujące się, kora pnia gładka koloru szarego. Stare egzemplarze osiągają imponujące wysokości i średnice. Są bardzo piękne. Jodła nazywana jest niekiedy "królową POLSKICH lasów". Jest ona w naszych rejonach obiektem starań i wyszukanych zabiegów ochronnych w młodości, stosowanych przez leśników.

Buk pospolity (Fagus silvatica)
Drzewo osiągające znaczne rozmiary na wysokość, Jak również średnicę pnia. Liście jajowate do 10 cm długości. Kora szara, gładka. Owoce (orzeszki) jadalne. Podstawowy gatunek liściasty lasów górskich. Jesienią zmieniające się kolory liści "strzelają feerią" barw.

Świerk pospolity (Picea abies)
Rodzimy gatunek drzewa dorastającego od 25 do 30 m wysokości o prostym pniu, igłach wąskich i sztywnych
do 3-4 cm długości, koloru ciemnozielonego. Pędy gładkie, brązowe. Kora czerwonobrązowa lub szara. Szyszki walcowate, brązowe, zwisające, o długości ok. 12-15 cm. Występuje głównie w lasach górskich na glebach wilgotnych. Ten pospolity i ważny gatunek ma wiele odmian botanicznych i uprawnych.

Jedlica (Pseudotsuga taxifolia)
Jest to potężne drzewo dorastające w swojej ojczyźnie do 100 m wysokości. Prosty, wyniosły pień pokryty jest
głęboko spękaną korą. Igły długości 2-3 cm, miękkie i proste o żywej i zielonej barwie. Szyszki 5-10 cm długości i do 5,5 cm szerokości. Występuje w górzystych terenach zachodniej części Ameryki Północnej od Kolumbii
Brytyjskiej do Kalifornii. Odkryta została w 1795 roku, a do Europy sprowadzona w 1827 roku. Obok sekwoi jest to najpotężniejsze drzewo Ameryki Północnej. U nas uprawiana jest w lasach i należy do DrzeW szybkorosnących obcego pochodzenia. Szersze jej zastosowanie ogranicza jednak słaba mrozoodporność. Gatunek o dużym znaczeniu dla kompozycji terenów zielonych.

PRZYSTANEK NR 11 -"KAPLICA PRZEMIENIENI"

Kaplica zbudowana w 1831 roku ze składek kuracjuszy zebranych w latach 1825 - 1830. Został w niej umieszczony obraz przemienienia pańskiego ofiarowany przez biskupa tarnowskiego Zieglera. OBIEKT przechodził RÓŻNE koleje losu. obecnie poświęcona jest Matce Bożej Częstochowskiej.W miejscu tym należy zwrócić uwagę na rosnące okazy sosny czarnej oraz piękne stare głogi.

Sosna Czarna (Pinus nigra)
Duże drzewo osiągające zależnie od siedliska znaczne wysokości. Gatunek należy do grupy sosen 2-igłowych. Igły sztywne, kłujące. Kora prawie czarna. Szyszki jajowate, brązowe. Pochodzenie Europa Środkowa i południowo-wschodnia. Występuje zwykle na wapiennym podłożu w górach i na wyżynach.